دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۲۸
انوری
شاها چو تو مادر زمان زاید نی
بخشد چو تو هیچ شاه و بخشاید نی
تا حشر چو تیغ و تازیانه ات پس از این
یک ملک ستان و ملک بخش آید نی