دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۱۵
انوری
چون صبح درآمد به جهان افروزی
معشوقه به گاه رفتن از دلسوزی
می گفت و گری که با من غم روزی
صبحا ز شفق چون شفقت ناموزی