دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۰۴
انوری
کویی که درو مست و بهش درگذری
زنهار به خاک او به حرمت نگری
نیکو نبود که از سر بی خبری
تو زلف بتان و چشم شاهان سپری