دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۴۹
انوری
هرچ از چو تویی نزیبد ای دوست مکن
وین خیره کشی گرچه ترا خوست مکن
گفتی ببرم جان تو و باکی نیست
جانا نه ز بهر جان نه نیکوست مکن