دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۴۰
انوری
ای دل مگذار عمر چون بی خبران
ایمن منشین ز روزگار گذران
تو طاق نه ای با تو همان خواهد کرد
ایام که کرد و می کند با دگران