دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۳۷
انوری
ای دل چو غم نوت دهد چرخ کهن
چون کار ندیدگان مشو بی سر و بن
یا عشوهٔ کودکانه می خر به سخن
یا تن زن و عاقلانه صبری می کن