دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۱۹
انوری
ای دل چو به غمهای جهان درمانم
از دیده سرشکهای خونین رانم
خود را چه دهم عشوه یقین می دانم
کاندر سر دل شود به آخر جانم