دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۱۷
انوری
پر شد ز شراب عشق جانا جامم
چون زلف تو برهم زده گشت ایامم
در عشق تو این بود مراد و کامم
کز جملهٔ بندگان نویسی نامم