دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۱۳
انوری
بینم دل خویش گر دهانت اندیشم
یابم تن خویش گر میانت اندیشم
یادم ناید ز سر به جان و سر تو
الا که ز خاک آستانت اندیشم