دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۹۸
انوری
زلف تو دلم برد و به جان در خطرم
گیرم که ز بیم پی به زلفت نبرم
باری دمی از زیر کله بیرون کن
چندان که ز دور در دل خود نگرم