دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۸۵
انوری
دردا که فرو شد لب شادی را غم
پر گشت و نگون گشت پیمانهٔ غم
دشواری بیش گشت و آسانی کم
واین ماند ز عالم که دریغا عالم