دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۵۲
انوری
پیروزشه ای خورده سپهر از تو هراس
هر ساعت و بس کرده زمین بوس و سپاس
زیرا که کنی به خنجر چون الماس
از هفت فلک به یک زمان چارده طاس