دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۳۱
انوری
دی گر بفزود عز دین عدل عمر
وز جور تهی کرد زمین عدل عمر
امروز به صد زبان جهان می گوید
ای عدل عمر بیا ببین عدل عمر