دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۲۷
انوری
دل محنت تازه چاشنی کرد آخر
سوگند هلاک جان من خورد آخر
عشقی که فرود برد جهانی به زمین
می جست و هم از زمین برآورد آخر