دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۲۲
انوری
گویی که میفکن دبه در پای شتر
تا من چو خران همی جهم بر آخر
گر نه زندت صلاح قواد پسر
من بر ... این سخن زنم ... ی پر