دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۱۲
انوری
زلف تو که در فتنه کنون می آید
از غارت جان و دل نمی آساید
وای از شب زلف تو که گر کار اینست
بس روز قیامت که جهان آراید