دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۶
انوری
گردون چو نشست و خاست تو می بیند
با خلق همان شیوه چرا نگزیند
چون بنشینی باد سخا برخیزد
چون برخیزی گرد ستم بنشیند