دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۸
انوری
خوش خوش چو مرا دم تودر دام افکند
در دست فراق و پای ایام افکند
ای دوست بدین روز که دشمنت مباد
من سوخته دل را طمع خام افکند