دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۱
انوری
یکباره مرا بلایت از پای نشاند
بر یک یک مویم آب رنجوری ماند
چون سیم و زرم بر آتش تیز گداخت
وان سیم و زری که بود بر خاک فشاند