دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۰
انوری
روزی که خرد سرشک رنگین ریزد
اندیشه چگونه رنگ شعر آمیزد
نور از رخ آفتاب هم بگریزد
چون سایهٔ ایزد از جهان برخیزد