دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۲
انوری
گر دوست مرا به کام دشمن دارد
یا خسته دل و سوخته خرمن دارد
گو دار کزین جفا فراوان بیش است
آن منت غم که بر دل من دارد