دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۸
انوری
صد پرده شبی فلک ز من بردارد
تا روز چو شب زپرده بیرون آرد
ار دست شب و روز به شب بگریزد
هر کس که چو روز من شبی بگذارد