دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۹
انوری
اندوه تو چون دلم به شادی انگاشت
وز بهر تو پیوند جهانی بگذاشت
گیرم ز جفاش باز نتوانی برد
دایم ز وفاش باز نتوانی داشت