دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۷
انوری
اندوه تو چون دلم به شادی نگذاشت
آخر ز وفاش باز نتوانی داشت
هرچند ز تو بجز جفا حاصل نیست
من تخم وفاداری تو خواهم کاشت