دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۴
انوری
در سایهٔ آن زلف مشوش که تراست
ای بس دل سرگشتهٔ غمکش که تراست
می بر دل و می ده غم و فارغ می رو
دور از دل من زهی دل خوش که تراست