دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷
انوری
با بخل بود به غایتی پیوندت
کز قوت حکایتی کند خرسندت
وینک ز بلای بخل تو ده سالست
تا نشخور شیر می کند فرزندت