دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴
انوری
دل باز چو بر دام غم عشق آویخت
صبر آمد و گفت خون غم خواهم ریخت
بس برنامد که دامن اندر دندان
از دست غم آخر به تک پای گریخت