دیوان اشعار - مقطعات
شمارهٔ ۴۹۰ - در هجا
انوری
در کف خشم و شهوت و خور و خواب
این چنین عاجز و زبون که تویی
خویشتن آدمی همی شمری
برو ای خر فراخ کون که تویی