دیوان اشعار - مقطعات
شمارهٔ ۴۸۱ - ایضا در هجا
انوری
گمان مبر که ز بی عیبی عمادست آن
که هجو او نکنم یا ز عجز و کم سخنی
مدیح گفت هجا کرده من بسم به عماد
برای من که هجا را بود هجا نکنی