دیوان اشعار - مقطعات
شمارهٔ ۴۰۲
انوری
پارگکی کاه و نبیذم فرست
رنج دل شاعر سلطان بکاه
شکر چو شکر کنم از بهر می
منت چون کوه بدارم ز کاه