دیوان اشعار - مقطعات
شمارهٔ ۳۴۵ - در حسب حال و وارستگی خویش
انوری
امید و بیم دهد خلق را مسخر خویش
بدین دو خویشتن از خلق بازپس دارم
مرا چو در دل از این هر دو هیچ نیست ازو
هزار ناکس پیشم گرش به کس دارم