دیوان اشعار - مقطعات
شمارهٔ ۱۹۲ - در علو همت خود گوید
انوری
من واین نفس که با قحبهٔ رعنای جهان
چون خسان عشق نبازم نه به سهو و نه بعمد
قدرت دادن اگر نیست مرا باکی نیست
همت ناستدن هست و لله الحمد