دیوان اشعار - مقطعات
شمارهٔ ۱۸۵
انوری
به خدایی که بی شناس مقیم
دردل و دیده آتشم باشد
مرگ هر چند خوش نباشد لیک
بی رخ دوستان خوشم باشد