دیوان اشعار - مقطعات
شمارهٔ ۱۶۹
انوری
به خدایی که آب حکمت او
از دل خاک می دماند ورد
دست تقدیر او ز دامن شب
بر رخ روز می فشاند گرد
که رهی در فراق وصلت تو
زندگانی نمی تواند کرد