دیوان اشعار - مقطعات
شمارهٔ ۱۴۶ - در ذم طمع
انوری
مذلت از طمع خیزد همیشه
وجودش در جهان نامنتفع باد
طمع آرد به روی مرد زردی
که لعنتهای رکنی بر طمع باد