رباعیات
شمارهٔ ۱۵۲
امیر محمد معزی
ای شاه چو آسمان کمان داری تو
وز تیر ستارهٔ روان داری تو
نشکفت که شاهی و جهان داری تو
تا دست زده در آسمان داری تو