رباعیات
شمارهٔ ۱۲۷
امیر محمد معزی
ای یار شبی که بی رخت بگذارم
پروین بود از غم تو آن شب یارم
یک نیمه زشب چشم به پروین دارم
یک نیمه همی ز چشم پروین بارم