رباعیات
شمارهٔ ۱۱۵
امیر محمد معزی
در عشق تو بی روان نوان بودم دوش
آشفته دل و رمیده جان بودم دوش
مرغی که به تیغ نیم بسمل گردد
دور از بر تو راست چنان بودم دوش