رباعیات
شمارهٔ ۱۱۳
امیر محمد معزی
از جور قد بلند و موی پستش
وز کافری نرگس بی می ْ مستش
گریان به کلیسیا شوم بنشینم
ناقوس به یک دست و به دستی دستش