رباعیات
شمارهٔ ۱۰۲
امیر محمد معزی
ای رفته ز خانه مدتی سوی سفر
باز آمده سوی خانه با فتح و ظفر
هرگز سفری چنین که کردست دگر
افروخته روی ملک و افراخته سر