رباعیات
شمارهٔ ۱۰۱
امیر محمد معزی
چون بر دل و سر نهم دو دست ای دلبر
می پیش من آوری که بستان و بخور
جانا زکف تو چون ستانم ساغر
دستی بر دل نهاده دستی بر سر