دیوان اشعار - مثنویات

ای کسی که به واسطه اصالت و دودمان خود شایسته نشستن بر تخت پادشاهی هستی، اگر به راستی فرزند این خاندان و وارث من هستی، باید مانند پدرت بی‌همتا و ممتاز باشی.

تو برای من همچون نور چشمانم عزیز و حیاتی هستی؛ پس هیچ خطا و آلودگی (مانند غبار) به ساحت خود راه مده، چرا که چشم باید همیشه پاک و بینا باشد و نباید دچار تیرگی گردد.

این سخن را می‌گویم تا بدانی که دلیلِ این پیگیری و بحثِ من با تو، صرفاً به خاطر حفظِ کیانِ ملک و پادشاهی است و نه دلیلی دیگر.

اگرچه قدرت آن را دارم که این مقام و جایگاه را از تو بگیرم، اما با وجود اینکه آن را از تو می‌ستانم، دغدغه‌ام این است که پس از تو، به چه کسی می‌توان این امانت را سپرد که شایسته باشد؟

به خاطر خداوند از تو می‌خواهم که خودت را به من نشان دهی و با من روبرو شوی؛ از من روی برنگردان و از عقوبت الهی بترس و حق را پنهان نکن.