دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این بیت ستایشی است از کمال زیبایی و ظرافت پیکر یار که چنان لطیف است که تاب تماشای آفتاب را ندارد یا آنکه چنان درخشان است که می‌خواهد با خورشید برابری کند.

شاعر با به کارگیری تخیلی جسورانه و عاشقانه کمال زیبایی معشوق را به رخ می‌کشد و آن را چنان بی‌همتا می‌داند که گویی تقابل میان چهره او و خورشید رقابتی میان دو ماه تابان است.