دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این بیت بیانگر حالِ آشفته و دل‌خسته کسی است که از بارِ سنگینِ رنج و اندوه، به ستوه آمده و از زندگی بیزار شده است. شاعر با لحنی که آمیخته به ناامیدی و در عین حال اشتیاق است، ابراز می‌دارد که اگر این همه درد و بلا بر سر او آوار نمی‌شد، هرگز تن به این بازی خطرناک و پرمخاطره عشق نمی‌سپرد و در پی آن زیبایی‌های ظاهری نمی‌رفت.

در واقع، پیوند میان ستمِ روزگار و گرایش به معشوق، نوعی پناه بردن از درد به زیبایی است؛ گویی در نگاه شاعر، شورِ عشق، پاسخی به پوچیِ ناشی از دردِ مداوم است.