دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

ای کسی که چهره‌ات چنان زیباست که بت‌های تراشیده در آذر به پای تو نمی‌رسند؛ هرچقدر هم سعی کنم با سخن تو را توصیف کنم، باز هم از آنچه گفته‌ام زیباتری.

هرگز در ذهنم تصویری زیباتر از چهره تو شکل نگرفته است. ای محبوب من، نمی‌دانم تو از حوریان بهشتی هستی، یا از فرزندان آدم، و یا از پریان؟

تمام جهان را زیر پا گذاشته‌ام و دل‌باختهٔ زیبایی‌ها شده‌ام؛ انسان‌های زیبا و خوب بسیار دیده‌ام، اما تو تافته‌ای جدابافته‌ای و با همه آن‌ها فرق داری.

ای آرام‌بخشِ جانِ من که قامتی موزون و بلند چون درخت سروِ خرامان داری، این‌گونه با ناز و عشوه و در حالی که دامنت بر زمین کشیده می‌شود از پیش من مرو، چرا که با رفتنت آرامش جانم را با خود می‌بری.

قصد گردش و تماشا کرده‌ای و عزمِ رفتن به صحرا داری؛ با این کار دل و جان ما را با خود برده‌ای و این همان رسم همیشگی دلبری و عاشق‌کشی توست.

تمام دنیا تسلیم زیبایی و غارتگری تو شده است و همه مردم دیوانه و شیدای تو هستند؛ آن چشمان خمار و پرناز تو، مذهب عشق و بی‌خبری را در جهان رواج داده است.

من (خسرو) در شهر شما یک غریبه و تهیدست هستم که به عشق تو گرفتار شده‌ام؛ امید دارم که به خاطر رضای خدا، نگاهی هم به حال ما غریبان بیندازی.