دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

دلی که دردی در آن نباشد، دلی بی‌فایده و بی‌ارزش است؛ همان‌طور که اسب تنبلی که از آن گرد و غباری برنمی‌خیزد و تحرکی ندارد، اسبی بی‌خاصیت است.

درد و رنجی که از عشق به معشوق در جان دارم، جانم را به فدایش می‌کنم؛ چرا که زندگی بدون تجربه کردن این شوق و درد، شیرین و گوارا نیست.

در شب‌ها تنها من هستم و شمعی که هر دو در حال سوختن و مستی هستیم؛ گاهی چنان بی‌قرارم که گویی مرده‌ام و گاهی زنده، و تمام وجودم پر از آه و دمی سرد است.

فصل بهار و هنگام شکفتن گل‌ها فرا رسیده است، حیف است که بیکار بنشینی؛ برخیز و مانند گل سرخ، باطراوت و فعال باش و از بی‌حالی و زردی (افسردگی) دوری کن.

از وقتی که اندوه تو همچون حرص و طمع آدم‌های خسیس در دلم جای گرفت و نهادینه شد، تمام شب را بیدارم و چشمانم مانند دست انسان بخشنده (که همیشه گشاده است) مدام در حال بارش اشک است.

از خسرو پرسیدم که تا چه زمانی می‌خواهی غم عشق را تحمل کنی؟ غم خندید و گفت: برای عاشق هیچ طعام و خوراکی جز همین غم و اندوه وجود ندارد.