دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

آیا تو سروی بلندبالا یا سوسنی خوش‌رنگ و بو هستی و یا دسته‌ای از گل‌های تر و تازه؟ خدایا آیا این واقعاً تو هستی که کنار من نشسته‌ای یا این تنها خیالی بیش نیست؟

تو خود مست از جلوه‌گری هستی و دل‌های عاشقان از هر سو به سمت درگاه تو روان است؛ تو در بازارِ پرخطرِ عشق، چنان غوغایی به پا کرده‌ای که ارزش دل‌ها را پایین آورده‌ای و همگان به آسانی دل به تو می‌سپارند.

ای کسی که دردِ عشقت، میهمان دائمی من است و جانِ من نیز میهمانِ این دردِ توست؛ در این میان، تنها سهمِ من از تو همان دردِ بی‌درمان است، در حالی که تو خود، درمانِ تمامِ این دل‌سوختگان هستی.