دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این بیت، تصویرگرِ وضعیتِ پرمخاطره و در عین حالِ عاشقانهٔ دلی است که از آتشِ عشق سوخته و برای رهایی به گیسوانِ معشوق پناه برده است. شاعر در اینجا به نوعی پارادوکسِ عاشقانه اشاره می‌کند؛ جایی که قلب برای دوری از سوختن، به همان منشأِ آتش که زلفِ معشوق است، پناه می‌برد.

درونمایهٔ اصلی، آمیزه‌ای از درد و دلسوزیِ عاشق برای قلبِ خویش است. او از معشوق می‌خواهد که این قلبِ رنجور را در کنارِ خود نپذیرد، چرا که نیک می‌داند قربتِ به معشوق، نه مایهٔ آرامش، که سرآغازِ سوز و گدازی دوباره خواهد بود. این نگرش، نشان‌دهندهٔ تسلیمِ کاملِ عاشق در برابرِ سرنوشتِ محتومِ عشق است.