دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این بیت به ترسیم فضای فکری و روحی عاشقی می‌پردازد که از قیدوبندهای ظاهری و شریعت خشک عبور کرده است. شاعر با جسارت، دل خود را به عنوان فضایی برای پذیرش زیبایی‌ها و محبوبان گشوده و در این مسیر، آیین‌های رسمی و مسجد را که نماد زهد و عبادتِ بی‌روح است، کنار گذاشته و به جای آن، پرستشگاه عشق را در درون خود بنا کرده است.

در واقع، پیامِ اثر بیانگر گذار از تقوا و زهدِ آمیخته با ریا به سوی عشقِ ناب است. در نگاه شاعر، هیچ بنا و ساختارِ بیرونی، مقدس‌تر از حریمِ دلِ عاشق نیست؛ جایی که محبوب در آن جای می‌گیرد و تمامیِ باورهای پیشین، فدای این آیینِ نوظهورِ عشق می‌شود.