دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این قطعه کوتاه، تصویرگرِ عمیق‌ترین لحظاتِ بی‌خوابی و بی‌قراریِ آدمی است که در چنبره‌ی غم گرفتار شده است. شاعر با توصیفِ شب‌های طولانی و بی‌سرانجام، فضای خفقان‌آورِ رنجِ درونی را ترسیم می‌کند که فرد را از آرامش بازداشته و او را در بستری از اندوه، مضطرب و ناآرام نگاه می‌دارد.

درونمایه‌ی اصلی این بیت، آشفتگیِ روانی و ناتوانی در یافتنِ سکون است؛ جایی که حتی بسترِ خواب که مأمنِ آرامش است، به بستری از اندوه بدل شده و زمانِ کش‌دار و فرساینده‌ی شب، مانع از گذرِ راحتِ لحظات می‌شود.